eitaa logo
پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی
1.5هزار دنبال‌کننده
1.9هزار عکس
249 ویدیو
0 فایل
پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی حوزه هنری تلفن: ۰۲۱-۹۱۰۸۸۰۰۰ ثبت‌نام دوره‌های آموزشی: ۰۹۹۱۴۵۴۰۲۴۲
مشاهده در ایتا
دانلود
✏️ دومین نشست از سلسله نشست‌های «عصر فضای مجازی و جهان آینده» با عنوان «تحولات هنر در عصر فضای مجازی»، چهارشنبه 4 دی‌ماه 1398 توسط پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی با همکاری پژوهشگاه فضای مجازی در سرای آوینیِ پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی برگزار گردید. در ابتدای نشست مجید سلیمانی ساسانی گفت: تکنولوژی‌های جدید، فضای جدیدی را برای انسان معاصر ایجاد کرده است. و اثر هنری یا به تعبیر والتر بنیامین هاله اثر هنری و بازتولید مکانیکی اثر هنری دچار تحول مجددی شده است. بحث امروز ما تحول هنر به واسطه تکنولوژی‌های جدید است که این تکنولوژی‌ها به تدریج انسان را از عرصه تولید و توزیع محتوا خارج می‌کند. سید مهدی ناظمی قره‌باغ در تبیین مسئله نشست، ارائه‌ خود را تحت عنوان«فضای مجازی و عصر سوم تفکر هنری» آغاز کرد، وی گفت: به زعم بنده، تفکر هنری سه عصر را سپری کرده‌است؛ عصر اولی که انسان فکر هنری را در آن تجربه کرده عصر استعاره است. بعد از این عصر به نظر می رسد امر بصری تقویت می‌شود و بازنمایی مطرح می‌گردد. در این دوران هنر در معاونت فلسفه سه گونه مختلف دارد؛ اولین شکل، گونه هلنی و هلنیستی است. شکل دوم، شکل مسیحی و اسلامی است که بازنمایی در تفسیر دین را مطرح می‌کند. به طور مشخص در دین مسیحیت خدای پسر بازنمایی از خدای پدر است که مبنای هنر بصری مسیحی قرار می‌گیرد. ولی در دین اسلام هنر بصری جایی نداشته و شکل مسموع ادامه می‌یابد.گونه سوم از شکل دوم، شکل سکولار و مدرن هنر بازنمایی است که به صورت بلوغ بصری در قرن 16 رخ می‌دهد. به همین خاطر انسان به سراغ پرسپکتیو می رود چون حقایق باید دارای حداکثر وضوح و تمایز باشند. در این دوره تفکر بصری اوج پیدا کرده و غالب مند می شود. همچنین فلسفه و ظهور زیبای شناسی در کلام بومگارتن،کانت و ...قوام بخش بصری بودن تفکر هنری هستند. دوره سومِ تفکر هنری از اواخر قرن 19 آغاز شده و در این دوران، هنر بصری به جهت استعدادش شکل متشتت و منتشر پیدا می‌کند. انسان این عصر، در بصری کردن چیزها به دنبال چیزی نمی‌گردد بلکه امر مبصر برای او چیز محسوب می‌شود. این عصر عصری است که ما به آن مبتلا هستیم و باید آن را بپذیریم و اگر با گوش‌های گشوده و با تامل با هستی و حقیقت روبه رو بشویم شاید بتوانیم راهی پیدا کنیم. سیدحسین شهرستانی نیز گفت: در هنر و خلق اثر هنری ما آرزومند یگانگی و هم آغوشی با هستی و عالم هستیم. هنرمند می‌خواهد حجاب خویش را از میان بردارد. در حالی که درمقام علم و فلسفه، عالم یا نهاد علمی می‌خواهد خودش را تاسیس و یادآوری کند و قلمرو اقتدار و قدرتش را دربرابر جریان سیال و نیرومند طبیعت، تاریخ، فرهنگ و کیهان اثبات کند. این دعوی هنر همواره در متن فرهنگ، دیگری‌های داشته و این کشاکش همواره در طول تاریخ تداوم یافته‌است. اما در دوره مدرن که سوژه‌ی جدید اساسا با طرح تمایز با هستی پا به عرصه ظهور گذاشته، هنر طرح ویژه‌ای پیدا می‌کند. هنر در این دوره آنتی‌تز یا دشمن این سوژه نوظهور است. هنر به نحو اساسی در آگاهی و عقل ادغام شده و می‌خواهد همه چیز را به انضباط عقل سوبژکتیو دربیاورد. این سوژه دوره‌های تکامل و تطوری دارد که منطبق بر هنر در ادوار جدید است. این ادوار نیز وابسته به تعیین میانجی‌هایی است که نسبت این سوژه را با جهان بازسازی می‌کند. و سوژه مدرن از طریق علم، تکنیک و تاریخ به عنوان میانجی‌های گوناگون، فاصله خودش را با جهان کم می‌کند. به این معنا که جهان را به انقیاد خودش درمی‌آورد و هنر در ادوار مختلف در خدمت این پروژه قرار می‌گیرد. اما در دوره اخیر با شکل جدیدی از هنر روبه رو هستیم که هم افق با فضای مجازی و شکل جدیدی از تکنیک است. اینترنت آخرین شکل از ظهور عقل ابزاری است که می‌خواهد جهان را به تملک آگاهی دربیاورد. مبنای فهم هنر در این دوران _عصر فضای مجازی_، فهم هنر در واپسین شکل ظهور عقلانیت ابزاری در اینترنت و مناسبات اینترنتی است که بازتولید می‌شود. هنر با نحوی از رخدادگونگی آزاد و رها نسبت داشت، اکنون فضایی مصنوع، مقرر و معین خلق شده و این نقطه ظفرمندی عقل انضباطی است در مقابل جهان. ♨️@rcica_ir لینک 👇 https://bit.ly/2F763h4
📸 💡سلسله نشست‌های تخصصی سینما و علوم انسانی درنگ 🏷سینما و هویت ملی ⏳۷ دی‌ماه ۱۳۹۸ 📌با حضور: _سیدحسین شهرستانی مدیر گروه حکمتِ هنر پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی _ناصر شفق تهیه‌کننده سینما، بنیان‌گذار انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس _امیر رضا مافی نویسنده و منتقد سینما ♨️@rcica_ir
✏️ سلسله نشست‌های تخصصی «سینما و علوم انسانی» با عنوان «درنگ» و با محوریت «سینما و هویت ملی» توسط سازمان سینمایی حوزه هنری و با همکاری پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی در سرای شهید مرتضی آوینی پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی برگزار شد. سیدحسین شهرستانی _ مدیر گروه حکمتِ هنر پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی _ در این نشست گفت: سینما بر روی دوش شکوفایی و ساختارهای تمدنی می‌نشیند، و ما این ساختارها را فراهم نکرده‌ایم. تا به امروز نیز درگیر مناسبات ساختاری سینما باقی ماندیم. این در حالی است که نه حاکمیت عاقلی، مدیریت سینما را به عهده می‌گیرد و نه چرخه پولسازی، اجتماعی و مصارف مردمی درست تامین می‌شود. جشنواره‌های جهانی بخش‌های مختلفی دارند که تقریبا ما را به زیر استعمار خود می‌برند و به مثابه دلقک‌های سیرک از ما کار می‌کشند و برای تشویق‌مان جایزه می‌دهد. جایزه گرفتن در جشنواره‌های جهانی اگرچه ضروری است اما فقط جایزه گرفتن باعث افتخار نیست، ما باید مانند یک شخصیت متمدن و کامل وارد سینمای جهانی شویم، به علت عقب ماندگی ساختارهای سیاسی و کمبود بلوغ ساختارهای سیاست‌گذار سینما در ایران، مدیریت فرهنگی مناسبی صورت نمی‌گیرد و از طرفی بحران‌های درونی سینما، این عرصه را به وضعیت کنونی کشانده است. سینمای ملی دارای بحران‌های درونی است که از درون خود برخواسته و با بحران‌هایی از جانب سینما و ‌اخلاق روبرو شده است. دولت و سینماگران هم در این مشکلات سینما شریک بوده و سینماگران مسئول سینمای ما هستند امیررضا مافی _ نویسنده و منتقد سینما _ در تبیین مفهوم هویت تصریح کرد: هویت یک معنای ماتقدم و یک معنای ماتاخر دارد. «ماتقدم» پاسخ به چیستی و هستی و کیستی در یک امر ماورایی در قرون وسطا است. انسان نسبت به مشیت الهی تعریف می‌شود و دین هویت ما است، بعد از استیلای فردیت در عصر روشنگری، انسان مُدرک جهان و آزاد است و تشخیص می‌دهد چه چیزی به درک انسان می‌آید یا نمی‌آید. در ادامه دانش و علم، معطوف به قدرت دادن به انسان شد. پاسخ به کیستی آدم‌ها در دوران پیشامدرن و پسامدرن دو پاسخ متفاوت در پیش دارد. در دو دهه اخیر مشخصا سینما، رسانه و تکنولوژی به ابزاری برای وانمایی واقعیت تبدیل شده‌اند، این یعنی معنای واقعیت را پنهان کنیم و همین پنهان شدن را نیز پنهان کنیم. جهت تعریف هویت جمعی و فردی ما امروز هیچ مبنایی نیست، چون هیچ متفکری نداریم، اگر هم کسی اندک تلالویی داشته باشد دچار بی‌بیانی است تا گرفتار شبهات سیاسی نشود. ما در این میان از کارگردان توقع نداریم که یک تنه زبان همه کشور شود، زیرا او هم، پشتوانه هویتی و تفکری ندارد. اگر هم چیزی بسازد خانه پدری از آب در می‌آید. ما از تاریخ و تبارمان هیچ استفاده‌ای نمی‌کنیم. نخستین نیاز ما داشتن تفکر و پاسخ به سوال کیستی فرهنگی است. در این میان سینما هم اگر خیانتی نکند، خدمتی هم نمی‌تواند بکند. ما به یک نظام معرفتی نیازمندیم و این به معنای فعالیت فیلسوف در این ژانر نیست. برای داشتن یک جامعه پویا، هنر، بهترین بخش،‌ فضا و اندیشه است که قادر است جامعه را به جلو هدایت کند. ناصر شفق _ تهیه‌کننده سینما، بنیانگذار انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس _ ضمن اشاره به تاریخ شکل‌گیری هویت ملی در سینما گفت: سینما به عنوان جامع‌ترین هنر نوع بشر، زمانی که شکل گرفت عملا هویت ملی به وجود آمد. سینما، اتفاقا هنر گمشده فرهنگ ملی و هویتی ما است. ما ساز و کار کهن‌تری نسبت به دیگر جوامع در عرصه فرهنگ داشته‌ایم امروز سینمای ما در اختیار مافیای اقتصادی است. بنده به عنوان سینماگر بخش خصوصی معتقدم که نگاهی با عنوان هویت ملی و سینما وجود ندارد. حوزه هنری قادر است از نو آغاز کرده و با توجه به جایگاه خود، سینمای ملی بالاخص در عرصه جوانان را راه اندازی کند. باید تاکید کنم نسل جوان می‌تواند در مسیر سازندگی حرکت کرده و سینما را شکل دهد. ♨️ @rcica_ir لینک 👇 https://bit.ly/2ZFxjgg
📸 💡محفل شانزدهم عصرنشینی هنر و اندیشه "دیدار" با موضوع مستند "الف الف پاریس" ⏰دوشنبه ۹ دی‌ماه، ساعت 📌با حضور حسین شمقدری؛ کارگردان اثر 💻به همراه گفتگو از طریق اسکایپ با علی علیزاده؛ تحلیل‌گر سیاسی شبکه افقِ جمهوری اسلامی، بی‌بی‌سی فارسی، الجزیره و سی‌ان‌ان ♨️ @rcica_ir