خدمت شهید حاجیان در سپاه شجاعانه، متواضعانه و عاری از هرگونه ادعایی بود؛ شجاعت در رأس خصوصیاتش قرار داشت و در بحرانی‌ترین شرایط درگیری‌ها وارد عمل می‌شد، این شهید گرانقدر روحیه بسیار خوبی داشت و هیچ‌گاه از نیرو‌های دشمن نمی‌ترسید. شهید حاجیان علاقه عجیبی به جبهه و مبارزه داشت و هر وقت که می‌گفتند در فلان محل، نیرو‌های ضدانقلاب کمین کرده، بلافاصله اسلحه‌اش را برمی‌داشت و در حالی که این جمله را می‌گفت: «هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله» برمی‌خواست و به محل کمین می‌رفت، خستگی برای او معنایی نداشت؛ در سخت‌ترین شرایط و پس از ساعت‌ها درگیری و مبارزه؛ خنده از روی لب‌هایش افول نمی‌کرد. شهید حاجیان با وجود آنکه فرمانده بود، اما هیچ‌گونه غروی نداشت و در سخت‌ترین و پر مخاطره‌ترین شرایط، کار‌ها را انجام می‌داد؛ به گفته یکی از همرزمانش وقتی که در پایگاه‌های دهگلان، بلبلان‌آباد، و گزگزاره خدمت می‌کرد، به دانش‌آموزان منطقه علاقه زیادی نشان می‌داد و آنان و امام (ره) را از صمیم قلب دوست داشت، همیشه یک عکس از حضرت امام (ره) را در جیبش نگهداری می‌کرد، بعضی وقت‌ها هنگامی که می‌خواست بخوابد عکس امام را از جیب خود بیرون می‌آورد و روی سینه خود می‌گذاشت و بعد می‌خوابید.