عبدالرحمان بن عبد ربه که  از اصحاب پیامبر(صلی الله علیه و آله) و امیر مومنان(علیه السلام) و از شهدای کربلا. او در واقعه غدیر حضور داشت و از راویان حدیث غدیر است. او از کسانی است که در روز رحبه در برابر مردم به ماجرای غدیر و سخن پیامبر درباره ولایت علی(علیه السلام) شهادت داد. امیرالمؤمنین در روز رحبه از صحابه ای که شاهد ماجرای جانشینی او در روز غدیر بودند خواست تا از جای برخیزند و به خلافت او شهادت دهند. پس عده ای چون ابوایوب انصاری، ابوعمره بن عمرو بن محصن، ابوزینب، سهل بن حنیف، خزیمة بن ثابت، حبشی بن جناده سلولی، عبید بن عاذب، لقمان بن عجلان انصاری، ثابت بن ودیعه انصاری، ابو فضاله انصاری و عبدالرحمن بن عبد ربّه انصاری  از جای برخواستند و گفتند: ما شهادت می دهیم که از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیده ایم که فرمود: «ألا إن الله عز وجل ولیی وأنا ولی المؤمنین، ألا فمن كنت مولاه فعلی مولاه؛ آگاه باشید، به درستی که خداوند، ولیّ من است و من ولیّ مومنین هستم، بدانید کسی را که من مولای او هستم، علی مولای اوست.» پس از رحلت آن حضرت نیز از کسانی بود که به امیر المؤمنین، اخلاص داشت و از آن حضرت قرآن آموخته بود.