روایت فعالیت‌های «آتش به اختیار» شهید مدافع سلامت/ از آرزو برای دفاع از حرم آل الله تا تشکیل گروه جهادی گمنام روایت مجاهدت امثال شهید مصطفی علی دادی، روایتی ست که ادامه جریان و تفکر انقلابی در سالهای پس از انقلاب را نشان می دهد و ثابت می کند انقلاب اسلامی نه تنها به ترمیدور و توبه ی از آرمانها مبتلا نشده است، بلکه پویایی خود را در دل تربیت نسلی مجاهد و وفادار به آرمانهای انقلاب حفظ نموده و بالنده تر و عمیق تر شده است. روایت شهادت شهیدان مدافع حرم، وطن، اقتدار، سلامت و امنیت روایت بخشی از تاریخ انقلاب اسلامی ست. روایت نسل مجاهدی است که در سیر صعودی عالم به سمت حاکمیت حق و صلاح خوش درخشیدند و زلال چشمه ی جوشان انقلاب را به نمایش گزارده اند. نسلی که انقلاب و دفاع مقدس را ندیده است ولی در مسیر تحقق آرمان های انقلاب و نیل به تمدن نوین اسلامی و لبیک گفتن به ندای ولی زمان، سر از پا نشناخته و تا پای جان ایستاده اند. نسلی رشد یافته که امید امروز و فردای انقلاب هستند. نسلی به زلالی چشمه ی جوشان انقلاب که انگیزه ی مجاهدت و ایمان خود را در بحران های سیل و زلزله و کرونا به نمایش گذاشته اند تا زنده بودن و پیش روندگی و پیش برندگی انقلاب اسلامی را نشان دهند. مجاهدانی که در کوره ی گدازنده ی انقلاب جلا گرفته اند و در مسیر نصرت الهی پا در میدان نهاده و با از خودگذشتگی و فدا کردن جان، مصداق عینی تحقق توحید در اجتماع شده اند. نسلی که ایمان به انقلاب دل آنان را انباشته است و نشان می دهند انقلاب اسلامی استحکام و قوام بیشتری یافته است. امام خامنه ای،۹۶/۱۱/۱۹ نسلی که با زبان حال و قال می گویند: تا ما پا در میدان نهاده ایم، اگر همه‌ ی قدرتهای عالم هم دست به دست هم دهند، نخواهند توانست به انقلاب اسلامی ضربه ای بزنند. بیایید شهید «مصطفی علی‌دادی» را بیشتر بشناسیم، شهیدی که فرزندش سه‌روز بعد از شهادت پدر به دنیا آمد؛ شهیدی که با شیوع کرونا، «آتش به اختیار» و جهادی‌وار، وارد میدان مبارزه با این ویروس منحوس شد و سرانجام خودش در این راه، گرفتار این بیماری شده و جان خود را فدای سلامتی مردم کرد و پس از گذراندن 50 روز دوران سخت نقاهت در مورخ 27 مهرماه 99به شهادت رسید. متولد سال ۱۳۷۳ است و با درجه استواری در خدمت نیروی انتظامی بود. روحیه ای انقلابی و بسیجی‌وار و جهادی داشت و معتقد بود فرامین رهبر معظم انقلاب اسلامی را باید نصب‌العین قرار دهیم. فردی شجاع، مثبت‌اندیش، منظم، امیدوار به زندگی و پایبند به آرمان‌های انقلاب بود. مصطفی شجاعانه در اغتشاشات و ناآرامی‌های آبان سال ۹۸ در دفاع از امنیت مردم توسط اغتشاشگران آسیب دیده و جانباز مدافع وطن شد. شهید مصطفی مسؤولیت منطقه 16و پشتیبانی منطقه 19را در ستاد مردمی شکرانه سلامت عهده دار بود. ایشان در انجام هرکاری که از دستش برمی‌آمد، مضایقه نمی‌کرد. از همان روز‌های نخست که همه‌گیری «کرونا» ترس بدی به دل مردم انداخته بود، وی گروه «جهادگران گمنام» را به‌راه انداخت و در لبیک به فرامین رهبر معظم انقلاب اسلامی به‌همراه دوستانش فعالیت‌های گسترده‌ای را در عرصه‌های مختلف اعم از ضدعفونی معابر،اماکن،منازل و بیمارستان ها-تولید و توزیع ابمیوه طبیعی- کمک به روحیه بخشی به کادر درمانی-کمک های مومنانه-پخت و توزیع غذای نذری و حضرتی در بیمارستان ها- تهیه و توزیع ماسک و الکل در محله های کم برخوردار بالاخص «خانی‌آبادنو و نازی اباد » آغاز کرد. او آخرین قدم‌ها را در دهه سوم زندگی خود، در عرصه‌ای برداشت که نفس‌های بی‌شماری به شماره افتاده بود. در روز‌هایی که انتظار به‌دنیا آمدن ثمره زندگی‌اش را می‌کشید، متفاوت از دیگران می‌اندیشید و آرامش و شادی خود را در خدمت به کادر درمان، بیماران و مردمی می‌دید که باید زندگی کنند و مسیر عزت و بالندگی را تا انتها پیش ببرند. جوانی که بی‌ادعا و با تمام توان برای خدمت به مردم و محرومان سر از پا نمی‌شناخت و امروز او را «شهید خدمت» و «مدافع سلامت» می‌شناسیم، این شهید تصویری آشنا را در ذهنمان تداعی می‌ کند، همان جوانان از جان گذشته و عاشقی که علی‌اکبروار در جبهه‌های جنگ و در دفاع از حرم اهل بیت (ع) در خون پاک خود غلتیدند؛ آری! شهادت هنر مردان خداست. دیروز سنگر دفاع در خاکریز‌ها بود و امروز امثال علی‌دادی‌ها و حججی‌ها تصویری جدید از غیرت و ایثار و از خودگذشتگی را به تصویر کشیدند. مصطفی حتی روی تخت بیمارستان هم کار جهادی را تعطیل نکرد و به درمان یک مادر بیمار کمک کرد، همچنین علاوه بر آن اقدام به خریداری بخاری، پرداخت اجاره‌بها و قبوض نیازمندان کرد. توجه خاصی به کادر درمانی و پرستاران داشت و در زمانی که بستری بود، به آن‌ها می‌گفت: «شرمنده ام که اسباب زحمت شدم، قرار بود بار از روی دوش شما بردارم، نه اینکه باری روی دوش‌تان باشم.»