دکتر رنجبر هیچ ترس و هراسی از کرونا نداشت و وقتی ما یادآوری می‌کردیم که بیشتر مراقب باشد، جواب می‌داد به امید خدا کرونا را شکست می‌دهیم. به نظرم حس تعهد و مسئولیتی که نسبت به مداوای بیماران داشت موجب شد که بیشتر در معرض این ویروس قرار گیرد و مبتلا شود. ناگفته نماند که برادرم همواره در همه امور امیدش به خدا بود. در گفت‌وگوها بسیار یادآور می‌شد به امید به خدا؛ به طوری که اطرافیان با نقل همین عبارت مزاح می‌کردند. اوایل مرداد ماه مشخص شد که برادرم به کرونا مبتلا شده و وقتی تصویر ریه برادرم را نشانمان دادند به دلیل پیشرف بیماری به وضوح مشخص بود که امکان بهبودی وجود ندارد. این در شرایطی بود که پدرم نیز به دلیل جراحی قلب باز دوران نقاهت را سپری می‌کرد و ما توان دادن این خبر را به والدینم نداشتیم. به این ترتیب برادرم در ۲۴ مرداد ماه پس از حدود ۲۰ روز مبارزه با این ویروس منحوس به رحمت خدا رفت. در حالی که ما ناچار شدیم تنها سه ساعت مانده به زمان تدفین شهید رنجبر به والدینم مسئله بیماری و فوت وی را بگوییم