دیالمه با تأسّی به سیره اهل بیت(ع)، به کارآیی گفتگوی اقناعی باور داشت. اهل سخنرانی یک‌طرفه نبود و سخنرانی‌های یک طرفه را درمان همه نیازهای مخاطبان نمی‌دانست. به تبلیغ و گفتگوی چهره به چهره اعتقاد راسخ داشت و برای تک تک مخاطبانش وقت می‌گذاشت. به گفتگو و مناظره‌ بیشتر قائل بود تا سخنرانی‌ یک‌طرفه‌ای که مخاطبان نتوانستند سئوالات، انتقادات و شبهه‌هایشان را بپرسند. جلسات ایشان همیشه با پرسش و پاسخ همراه بود. بیشتر تمایل داشت که سئوالات به صورت حضوری پرسیده شود تا کتبی. تمام سئوالات کتبی حضار جلسات را جمع‌آوری می‌کرد و تلاش داشت در فرصت‌های مقتضی به آنها پاسخ بگوید. دغدغه پاسخ به سئوالات مخاطبانش را داشت. نمی‌توانست از سئوالات و نیازهای فکری مخاطبان، به راحتی بگذرد. تلاش او روشنگری و تبیین مسائل مختلف مورد نیاز مخاطبان و پاسخ به نیازهای آنها بود.