اولین باری که به کربلا می رفتیم...، بارها شنیده بودیم دعا تحت قبه ی امام حسین(ع) رد خور نداره و به هدف استجابت می رسه... همه زائرها هدفشون این بود که یک بار هم که شده برسند کنار شیش گوشه ارباب و آرزو کنن... قبل از رسیدن هرکس آرزوهای بزرگش رو جمع و جور می کرد تا از خدا بخواد... بالاخره رسیدیم کنار ضریح آقا اباعبدالله(ع)،غوغایی بود... کنار حسین وایساده بودم و صدای مناجاتش با خدا به گوش همه می رسید... هی میگفت،فقط شهادت ...،و هی تکرار می کرد... امام حسین (ع) رو واسطه کرده بود و پافشاری می کرد... بهش گفتم حسین از آقا بخواه سال دیگه عرفه و اربعین قسمتمون بشه دوباره بیایم کربلا... نگاهم کرد و گفت :نه،خیلی دیره تا سال دیگه... فقط شهادت... حالا تازه می فهمم که راست می گفتند... اگر دل آدم آماده باشه دعا زیر قبه ردخور نداره... حسین،کاش برا من هم میخواستی... راوی : مهدی بیگ زاده