هنوز چهل روز از شهادت فرزندم نگذشته بود که بسیار اندوهگین و بی قرار بودم، چرا که با عبدالصمد هم پدر و پسر بودیم و هم دوست و همراه؛ در این زمان نیز به خوابم آمد، با همان لباس طلبگی‌اش یک پله بالاتر از من روی پله های دارایی ایستاده بود و بر این تاکید داشت که «شهادت آرزوی من بود و چه کاری می‌توانستم به جز جهاد در راه خدا انجام دهم تا به این مقام برسم؟ از خواب که بیدار شدم دیگر آرامشی عجیب وجودم را فرا گرفت. پدر شهید امام‌پناه در بخش دیگری از سخنانش می‌گوید: معتقدم انقلابی که امام راحل به رهبری سپرده‌اند، به صاحب اصلی خود حضرت ولی عصر(عج) خواهد رسید؛ اگر خداوند عمر دهد و در آن زمان زنده باشیم همچون فرزندم در جبهه حق علیه باطل خواهم ایستاد. اگر هم عمرم کفاف ندهد آرزوی رجعت و در کنار امام(عج) بودن را دارم؛ آری ما نیز منتظریم تا در جبهه حق علیه باطل ایستاده و ریش سفیدمان با خونمان رنگی کنیم و در همان طریقی حرکت کنیم که شهدای مان رفتند. ما فرزندان مکتب علی(ع) هستیم و همانند فرزندم و شهدای اسلام، هرکجا که حق باشد همانجا خواهیم ایستاد و نه از مرگ هراسی نداریم و تنها امید و آرزویمان این است که زندگی دنیوی را با شهادت به پایان برسانیم.