زندگی این مجاهد شهید، سلسله‌ای ناگسستنی است از مشکلات، عظمت، شجاعت و جوانمردی و نورانیت روح و پاکی روان که مورد توجه و لطف و مرحمت خاندان عصمت(ع) بوده است. دلاوری‌های او در روزهای گسترش خطر استعماری سرخ کمونیست‌ها آشکار است، به‌طوری‌که چند مرتبه در معرض ترور قرار گرفته و به شکل عجیبی نجات یافت. او هم‌چنین به مبارزه‌ای خستگی‌ناپذیر با بعثی‌های عراقی مشغول بود و مردم را با سخنرانی‌های دلنشینش علیه آنان می‌شوراند. به‌سبب همین تحرکات، با جمع بسیاری از خطبا و مبلغین عراقی محکوم به زندان شد. چند روز پس از آزادی از زندان، در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(ع)قصد سخنرانی در صحن مطهر حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) را داشت، اما چون قبل از ایراد سخنرانی، یک فنجان قهوه مسموم به طرز نامعلومی به او نوشانده شد، در هنگام ایراد خطبه احساس تشنگی عجیبی پیدا کرد و همین عاملی شد تا شیخ عبدالزهرا پس از پایین آمدن از منبر با لب تشنه در سال‌روز شهادت حضرت زهرا(ع)سال 1393ه.ق به مقام شهادت نایل آید. «روحش با حضرت زهرا سلام الله علیها محشور باشد