شهید محلاتی عاشق شهادت بود و آشنایی با رزمندگان، جانبازان و شهیدان، این شعله را هر روز در نهاد او افروخته تر می ساخت. او گاه عالمان بزرگواری همانند شهید مطهری ، شهید مفتح، شهید بهشتی و شهدای محراب را مشاهده می کرد که چگونه از زندان تن می گریزند و به سوی حضرت حق می شتابند. «من رشک می برم به این شهدا، که چه آرام و پر طمطراق به سان مرغان بهشتی بال و پر گشوده اند و به سوی معبود محبوب در پروازند».  گاه پیکرهای پاک و خونین رزمندگان را می دید که چگونه برای دفاع از دین و مبارزه با استکبار جهانی ره صد ساله را یک شبه می پیمایند و به مقام قرب الهی می رسند . او که مرشد و راهنمای این سلحشوران بود، چگونه می توانست در شهادت الگوی آنان نباشد؟   شهادت دشمنان ایران اسلامی که توان رویارویی با رزمندگان دلیر اسلام را در جبهه نبرد نداشتند، در اول اسفند سال 1364 پس از شکست در عملیات والفجر 8 ، برای جبران این شکست، در نزدیکی اهواز با دو فروند جنگنده به هواپیمای مسافربری «آسمان» که چهل تن از دلباختگان مکتب عشق را به مقصد می رساند، حمله کردند و دست پلید خود را به خون این عزیزان آغشتند. پیکر پاک شهید محلاتی پس از تشییع باشکوه، در حرم حضرت معصومه علیهاالسلام به خاک سپرده شد.