شهید «علی محمدرضایی» که در اول شهریور ۱۳۴۵، در روستای شال از توابع شهر بوئین‌زهرا به دنیا آمد بعد از حضور در جبهه حق علیه باطل در کنار مدال پاسداری، مدال جانبازی را بر سینه نهاد و در زمستان 1363 در یک عملیات شناسایی در منطقه مریوان پایش را زودتر از خویش به بهشت برین فرستاد.   با این حال دست از مبارزه بر نداشت و این بار با پای مصنوعی به همراه برادر 14 ساله‌اش حاج «حمید محمدرضایی» در جبهه حاضر شد و در نهایت مُهر شیرین شهادت با اصابت گلوله‌ای در عملیات کربلای 4 برخود نهاد و به مولای شهیدش پیوست.  این شهید والامقام اما درس گمنامی از مادر سادات آموخت و پیکرش در منطقه ام الرصاص عراق در چهارم دی ۱۳۶۵، مفقود ماند تا سال ۹۶ که پای مصنوعی‌اش نشانه‌ای شد برای بازگشت و پایان 31 سال فراق یک مادر؛  مادری که سال‌هاست لحظه‌هایش را با یاد فرزندان مفقودش طی می‌کند و اینک نمی‌داند از آمدن این فرزند خوشحال باشد یا دل نگران حمیدش باشد، آن مجاهد مدافع حرم که از دو سال پیش در درگیری با تکفیری‌های صهیونیستی در سوریه مفقودالاثر شده است.