مرحوم شیخ جعفر مجتهدی با چندی از طلاب و شاگردان داخل حجره نشسته بودند و مشغول کار، شیخ جعفر کاغذ و قلمی طلب میکنند، چشمانش چند دقیقه ای بسته میشود و بعد شروع میکند به گریه شدید، دو بیت شعر روی کاغذ می نویسند، طلاب سئوال میکنند آقا یعنی این دوبیت انقدر تاثیر داشت به روی شما؟ شیخ می‌فرمایند : این شعر را خود حضرت صاحب الزمان عجل‌الله‌فرجه در مورد عمویشان عباس -علیه السلام- فرمودند و من یادداشت کردم. آن دو بیت چنین بود: یادم ز وفای اشجع الناس آید وز چشم ترم سوده الماس آید آید به جهان اگر حسین دگری هیهات برادری چو عباس آید