📌 درگذشت سید بن طاووس 🔹سید علی بن موسی بن جعفر بن طاووس، مشهور به سید بن طاووس، از علمای برجسته شیعه در قرن هفتم هجری بود. او در ۱۵ محرم سال ۵۸۹ در شهر حلّه عراق متولد شد. سید بن طاووس به سبب تقوا، حالات عرفانی و توجه خاص به دعا و زیارت، نزد بزرگان دین با لقب «جمال العارفین» شناخته می‌شد. او در دوران مغول، یکی از چهره‌های مورد توجه در بغداد بود. 🔸تحصیلات وی در حله آغاز شد و سپس به کاظمین، بغداد، نجف و کربلا رفت و در این شهرها اقامت و تدریس کرد. ایشان کتابخانه‌ای با بیش از ۱۵۰۰ جلد کتاب داشت که بخش زیادی از آن به ادعیه، مناجات و اخلاق اختصاص داشت. برخی از شاگردان نام‌آور او علامه حلی، سدیدالدین حلی و حسن بن داوود حلی بودند. کتب «اللهوف»، «فلاح السائل» و «اقبال الاعمال» از جمله آثار مهم او هستند. 🔹سید بن طاووس با وجود روحیه زاهدانه، نگاه دقیقی به سیاست داشت و حتی اثری به نام «الاصطفاء فی تاریخ الملوک و الخلفاء» برای تربیت سیاسی فرزندانش نگاشت. او رابطه نزدیکی با ابن علقمی، وزیر شیعه عباسی داشت و از سوی هلاکوخان مغول منصب نقابت سادات (بزرگ سادات) را دریافت کرد. او با وجود پیشنهادهای فراوان، از مناصب حکومتی کناره می‌گرفت و تنها با اجبار، نقابت را پذیرفت. 🔸 سید بن طاووس در دوران حمله مغول‌ها به بغداد، با درایت و امان‌نامه‌ای از هلاکو خان، جان بسیاری از مردم را نجات داد. سرانجام در ۵ ذی‌القعده سال ۶۶۴ در بغداد درگذشت. بنابر برخی نقل‌ها، پیکر او به نجف منتقل شد و در جوار مرقد مطهر امام علی (ع) به خاک سپرده شد.