«سيد ابوالقاسم‌ ديباجي‌» نماينده‌ آيت‌ الله سيستاني‌ در كويت‌، هدف‌ از حمله‌ به‌ محمد باقرحكيم‌ و ديگر روحانيان‌ شيعه‌ در عراق‌ را جلوگيري ‌از سامان‌ گرفتن‌ حوزه‌ علميه‌ نجف‌ به‌عنوان‌ مركزيت‌ روحاني‌ جهان‌ تشيع‌ و عدم‌ بازگشت‌ آرامش‌ به‌ اين‌ شهر مي‌داند و مي‌گويد: «حكيم‌ درمدت‌ كوتاهي‌ كه‌ از اقامتش‌ در عراق‌ مي‌گذشت‌،با همكاري‌ خواهرزاده‌اش‌ آيت‌الله «سيد محمدسعيد حكيم‌» كه‌ از مراجع‌ تقليد شيعه‌ در نجف ‌است‌، اقدامات‌ زيادي‌ در بازسازي‌ و راه‌اندازي‌مدارس‌ علميه‌ در اين‌ شهر انجام‌ داده‌ بود.» وي در ادامه‌ مي‌گويد: «حكيم‌ فعاليتهاي‌خود را با هماهنگي‌ آيت‌ الله سيستاني‌ و ديگرمراجع‌ نجف‌ انجام‌ مي‌داد تا آنجا كه‌ هنگامي‌ كه‌مي‌خواست‌ به‌ امامت‌ جمعه‌ اين‌ شهر بپردازد،جهت‌ رعايت‌ ادب‌ و احترام‌ از آنان‌ اجازه‌ گرفت‌.» حكيم قبل از شهادت، رياست مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق، فرماندهي نيروهاي بدر، رياست شوراي عالي مجمع جهاني تقريب بين مذاهب اسلامي، معاونت شوراي عالي مجمع جهاني اهل بيت(ع) و عضويت هيات امناي دانشگاه مذاهب اسلامي و همچنين سرپرستي موسسه دارالحكمه را برعهده داشتند. وي همچنين در تاسيس حركت جماعت علماي مجاهد در عراق در سال 1401 هجري قمري، بسيج نظامي، مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق در سال 1402 هجري قمري، نيروهاي بدر در سال 1402 هجري قمري و همچنين نيروهاي توحيد در سال 1401 هجري قمري شركت داشت. ايجاد موسسه شهيد صدر (ره)، مركز اسناد حقوق بشر و مراكز درماني شهيد صدر(ره) نيز از جمله ديگر اقدامات حكيم است.