💠 ویژه برنامه 🔸 درآمدی بر عرفان عملی 🔸 فصل سوم جلسه 6 🔹 سلوك الهی یك بخش آن علمی و بخش دیگر آن عملی است؛ در ادعیه و زیارات و مناجات‌ها كه ناظر به بخش عملی است، با نظم خاصی این سلوك الهی ارائه شد؛ بخش‌هایی كه مربوط به سلوك علمی است، باید از تتبّع موارد مختلف به دست بیاید. 🔹 در جریان سلوك عملی، مناجات شعبانیه و مانند آن راهگشای خوبی است؛ ائمه(علیهم السلام) در این مناجات شعبانیه به ما فرمودند كه سالكِ عملی وقتی در مسیر سیر و صیرورت قرار گرفت، در ابتدا چون از خدا دور است، گرچه خدا به او نزدیك است، «هُوَ أَقْرَبُ إِلَینَا مِنْ حَبْلِ الْوَرِید»، ولی او از خدا دور است که ﴿ینَادَوْنَ مِنْ مَكَانٍ بَعِیدٍ﴾، اول خدا را با ندا و دعا می‌خواند، می‌گوید: «اللّهُمَّ یا اللَّهُ یا رَبِّ» و مانند آن كه این مرحله دعا و نداست، چون این سالك از مقصد و مقصود دور است و هر دوری ندا می‌دهد، این سالك اول اهل نداست؛ این بخش، بخش منادات است و این مرحله، مرحله منادات. از مرحله منادات كه گذشت، چون نزدیك شد، نوبت به مناجات می‌رسد؛ وقتی نزدیك شد و احساس قُرب كرد، گرچه مقصد و مقصود نزدیك بود، ولی «او نمی‌دیدش و از دور خدایا می‌کرد»، حالا كه نزدیك شد از دور «خدایا»، «یا ربّ»، «یا الله»، «اللهمّ» و مانند آن نمی‌گوید، بلکه نجوا دارد. در مناجات شعبانیه اول ندا و دعاست، بعد نجواست كه با خدا مناجات می‌كند، نزدیك است و از دور نیست كه بگوید: «خدایا»! وقتی مرحله نجوا تمام شد، آن‌گاه نوبت به سكوت می‌رسد... . 📚 ویژه برنامه ماه مبارک رمضان سال تولید: 1394 آپارات: https://aparat.com/v/4jX3u 🆔 @a_javadiamoli_esra