💠 مفاتیح الحیات 325 🔸 رهایی از فکر گناه مصداق ذکر: امام صادق (علیه السلام) می ‌فرماید: ذکر خدا، تنها گفتن «سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ» نیست، بلکه ذکر خدا، به این است، هرگاه به چیزی فرمان دهد پیروی کنی و از چیزی نهی کند ترکش کنی.[1] همان‌ طور كه اصل ذكر در اسلام توصیه شده است، كیفیت آن نیز بیان شده است كه ذاكر باید از ذکر مأثورِ از شارع مقدس بهره گیرد و هرگز به دنبال ذكر اختراعی نرود، چنان‌ كه سفارش بزرگان اهل‌ معرفت نیز همین است. ذكر مأثور هرچند با زبان یا قلم باشد، عملی صالح است؛ ولی هرگز سید اعمال صالح نخواهد بود، بلكه ذكر قلبی ـ كه بر همه اعضا اشراف دارد و ذاکر بدون رضای الهی، قبض و بسط، اخذ و اعطا و بطش و نشط ندارد ـ سیادت همه كارهای صالح حتی ذکر زبان یا قلم را عهده ‌دار خواهد بود؛ یعنی در سیرت و روش خود انصاف و مواسات دارد و حیثیتی غیر از حیثیت دینی ندارد، پس ذكر آنها ذكر خداست.[2] [1] . ذِكْرُ اللَّهِ عَلَی كُلِّ حَالٍ، لَیسَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ وَ لا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اللَّهُ أَكْبَرُ، فَقَطْ، وَ لَكِنْ إِذَا وَرَدَ عَلَیكَ شَىْ‏ءٌ أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ، أَخَذْتَ بِهِ، أَوْ إِذَا وَرَدَ عَلَیكَ شَىْ‏ءٌ نَهَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْهُ، تَرَكْتَهُ (الكافی، ج‏2، ص‏144). [2] . ر.ك: تسنیم، ج7، ص555. 📚 مفاتیح الحیات ص 219 🆔 @a_javadiamoli_esra