🖤🕊 عمریست دل‌های عاشقان غبطه می‌خورد به کبوترهای بقیع. اشک‌هایمان در غم این غربت سرگردانند که تنها راه درد و دل هم همین اشک‌هاست. تربت غریبی که زائری جز آخرین فرزند فاطمه ندارد... کاش می‌شد با روشنی اشک‌هایمان، چراغی باشیم بر مزارتان. کاش می‌شد این غم تنهایی را به تاریخ سپرد و جهالت را ریشه‌کن کرد. کاش می‌شد اندکی از این همه غربت ائمه کم کرد... آنهایی که با بی‌حرمتی به ریشهٔ بارگاهتان تیشه زدند، ندانستند که خودشان را از بین برده‌اند... اما، این همه اندوه و اشک‌های ما برای تیر و آهن نیست، اشک‌های ما دربرابر فرصت‌های خداست برای رشد بشر که یک به یک از بین می‌روند و صد افسوس از نادانی بشر... با بشارتی که خدا می‌دهد تا ابد نمی‌توان جلوی حقیقت ایستاد، بالاخره می‌رسد روزی که جواب این هتک حرمت را می‌دهیم. این راه هنوز ادامه دارد...