﷽| انسان‌هایی با برد دید بی‌نهایت! آقایی اگر سر خودش بلایی بیاوری حالت دفاع می‌گیرد، اگر سر بستگان نزدیکش بلایی بیاید و به آن‌ها ظلمی شود در برابر ظلم قیام می‌کند، اما اگر به یکی از قشرهای دور جامعه ستمی شود، با اینکه آن ظلم علی‌کل‌حال موجی است که دامنه‌اش زندگی او را می‌گیرد، اما گویی به او مربوط نیست. چرا؟ چون برد دیدش از نظر برد عرضی و برد مکانی و برد اجتماعی مسئله به او ارتباطی ندارد. پس اینکه انسان‌هایی در برابر نتیجه‌های دوردست زمانی و دوردست مکانی حالت تلاش و عمل به خودشان نمی‌گیرند، به مقدار زیادی ناشی از «کم بردی در دید» است. ایمان به خدا و ایمان به معاد و به طور کلی، ایمان به عالم وسیع آفرینش و آفریدگار، نخستین اثرش برای مسلمانان باید این باشد که برد دیدش حتی از دایره زمانی هم پافراتر نهد، دیدش حتی از ناحیه خانه و خانواده و شهر و ملت و نژاد هم پافراتر نهد. پس یکی از نخستین نتایج ایمان به مبدا و معاد برای مسلمان باید این باشد که در بردی بی‌نهایت بیندیشد، فکر کند و عمل کند. اگر مسلمانی این اولین اثر ایمان به مبدا و معاد در او به چشم نخورد بدانید معرفت دینی او ناقص است. 📚سید محمد حسینی بهشتی، در مکتب قرآن، ج۲، صص۲۷-۲۸ @beheshtium_ir