💠 حیات طیّبه 🔸 ... حضرت ابی عبدالله (علیه السلام) به دنیا خطاب می ‌کند می ‌فرماید آیا می ‌خواهی مرا بفریبی؟ «أَ بِی تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَی [تَشَوَّفْتِ‏] تَشَوَّقْت‏»؛ آیا آمدی مرا فریب بدهی؟ من طعمه تو باشم؟ من گول و فریب و نیرنگ تو را بخورم؟ من اهل تو نیستم، «قَدْ طَلَّقْتُكِ ثَلَاثاً لَا رَجْعَةَ فِیهَا»؛ به هیچ وجهی بین من تو ـ ای دنیا ـ آشتی و دوستی نیست! انسانی می ‌تواند در میدان جهاد اصغر بگوید: «هَیهَاتَ‏ مِنَّا الذِّلَّة» که در میدان خطاب به دنیا بگوید «إِلَیکِ عَنِّی ... أَ بِی تَعَرَّضْتِ أَمْ إِلَی [تَشَوَّفْتِ‏] تَشَوَّقْت‏»، من طعمه تو ای دنیا نیستم، من در صید تو قرار نمی ‌گیرم، بلند پرواز هستم به حدّی که قدّ دنیا به من نمی ‌رسد، ﴿إِلاّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ﴾،[1] این می ‌شود. 🔸 چرا ابی عبدالله به راحتی می ‌فرماید: «فَكَأَنَّ الدُّنْیا لَمْ‏ تَكُنْ‏ وَ كَأنَّ الْآخِرَةَ لَمْ تَزَل‏»[2] گویا دنیا اصلاً نبوده و همواره آخرت است، چه می ‌بیند حضرت که این گونه ندا می ‌دهد؟ محراب عبادت، ، ، ، اینهاست که انسان‌ها را می ‌سازد و چنین زندگی و حیاتی را برای انسان‌ ها به ارمغان می ‌آورد. [1] . سوره حجر، آیه40؛ سوره ص، آیه83. [2] . کامل الزیارات، للنص، ص75. ◀️ سخنرانی محرم تاریخ: 1395/07/16 🆔 @m_vaezjavadi