روبروی ضریح امام رضا علیه السلام می ایستم و با حضرت نجوا می کنم. زیارت می خوانم و دعا می کنم. ناگهان صدایی بلــــــــند تمام حس و حالم را می پراند. چرا؟ مگر خداوند متعال نفرموده است که : «ای مؤمنان! صدایتان را بلندتر از صدای پیامبر نکنید، و آن گونه که با یکدیگر بلند سخن می گویید با او بلند سخن نگویید» یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَکُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِیِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ کَجَهْرِ بَعْضِکُمْ لِبَعْضٍ (2 حجرات). برادر من خدا خیرت دهد صلوات خوب است اما این جا که هر کسی در حال خودش است و می خواهد با امامش حرف بزند که نباید صدایت را با آخرین حد بلند و کنی و حواس چهاز نفر دیگر را پرت کنی که می خواهی صلوات چاق کنی؟ یادم نمی رود که یک بار جلو ضریح ایستاده بودم و حال نستا خوشی بود و اشکی هم بود یا نه دقیق نمی دانم. صدایی بلند شد که:«سلامتی امام رضا صلواااات» مانده بودم که بخندم یا به حال خودم باشم ...😅 چند روز پیش هم داشتم دعا می کردم جلو ضریح. یک نفر آنچنان بلند صلوات درست کرد که یک نفر داد زد: هیسسسسس!😂 مخلص کلام این که بزرگواران حواسمان باشد هر چیزی جایی دارد و هر نکته مکانی.